Hugrekki til að biðja um aðstoð

Við erum oft svo upptekin af því að standa okkur vel að við gleymum einu af því mikilvægasta sem getur hjálpað okkur að ná árangri: við þurfum ekki að gera allt sjálf.

Okkur er kennt mikilvægi þess að sýna sjálfstæð vinnubrögð, að bjarga okkur sjálf og leysa málin ein og óstudd. Það getur vissulega verið styrkur. En stundum getur þessi þörf fyrir að geta allt sjálfur orðið til þess að við leitum ekki eftir aðstoð þegar hennar er þörf.

Angela Duckworth, sálfræðingur og höfundur Grit, skrifar um þetta í nýlegri grein. Hún segir frá því þegar hún og móðir hennar lentu í lífshættu undan strönd Flórída. Duckworth reyndi fyrst að bjarga móður sinni sjálf.

Hún barðist á móti straumnum af öllum mætti – en það gekk ekki.

Það sem bjargaði þeim var ekki að hún barðist meira.

Það var að hún bað um hjálp.

Þessi saga fékk mig til að hugsa um mína eigin rannsókn á vellíðan í starfi. Þegar ég talaði við fólk sem nýtur sín í vinnunni kom eitt atriði mér skemmtilega á óvart:

Þeim fannst það svo sjálfsagt að biðja um aðstoð.

Þau spurðu þegar þau vissu ekki. Leituðu til samstarfsfólks þegar þau þurftu hjálp. Fengu sjónarhorn annarra. Og voru sjálf tilbúin að hjálpa þegar aðrir þurftu á þeim að halda.

Í fyrstu kom þetta mér á óvart. En þegar ég hugsaði betur um það fannst mér það meika svo mikinn sens.

Það var eiginlega frelsandi.

Við þurfum ekki að kunna allt. Við þurfum ekki að geta allt. Og við þurfum ekki að gera allt sjálf.

Að biðja um hjálp er ekki merki um að við séum ekki nógu fær. Þvert á móti getur það verið styrkur að vita hvenær við þurfum á öðrum að halda – og hafa hugrekki til að biðja um aðstoð.

Og svo er það hin hliðin.

Það getur verið alveg jafn gefandi að vera sá sem getur veitt hjálp.

Að deila reynslu sinni. Að gefa tíma og athygli. Að hjálpa samstarfsfélaga að finna lausnir. Að finna að það sem við kunnum og getum skiptir máli fyrir einhvern annan.

Þegar það er sjálfsagt að bæði biðja um hjálp og veita hana, verður teymið sterkari heild. Við lærum hvert af öðru, deilum þekkingu og nýtum styrkleika hvers annars.

Við þurfum ekki alltaf að berjast meira, kunna meira eða gera meira sjálf.

Stundum þurfum við einfaldlega að ná í hugrekkið okkar og spyrja: Geturðu hjálpað mér aðeins?